]]>www.norooznews.info
www.norooznews.net
www.norooznews.org
]]>نوروز: جبهه مشاركت ايران اسلامي در بیانیه از مردم دعوت نمود براي همراهي وهمبستگي با زندانيان سياسي كه در اعتصاب غذا بسر مي برند و خانواده هاي دست به روزه سیاسی بزنند.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی نوروز متن این اطلاعیه به شرح زیر است:
بنام خدا
ملت شريف و آزاده ايران
بدنبال غصب آراء شما در دهمين دوره انتخابات رياست جمهوري و وارونه اعلام كردن نتيجه انتخابات و اعتراض شما ملت كه با راهپيمايي بزرگ در 25 خرداد سال گذشته و نمايش جمعيت چند مليوني خود در تهران نادرستي نتيجه اعلام شده را به نحوي غير قابل انكار گواهي كرده و با مسالمت آميز ترين شكل افشا كرديد، كودتاگران به خشم آمده و علاوه بر سركوب تجمعات خياباني عده اي از بهترين فرزندان شما را به زندان انداخته و بدترين رفتارها را با آنها انجام داده اند .جداي از فاجعه كهريزك كه كوس رسوايي آن به بركت خون شهداي گرانقدر آن فاجعه، علي رغم فضاي بسته رسانه اي به گوش همگان رسيد، اخبار متواتر ديگري از بد رفتاري در زندانها به بيرون رسيده و زندانياني كه به هر روي پس از تحمل دوره هاي انفرادي طولاني مدت اكنون فرصت آن را يافته اند تا از آنچه به آنها رفته است حديثي باز گويند حكايت از آن دارد كه فاجعه فقط منحصر به كهريزك نبوده است و در زندان اوين و در جايي كه دادستان، قاضي و قضاوت ريشخند بازجويان كج انديش و بي معيار گرديده اند نيز رفتارهاي فاجعه آميز بسياري با زندانيان شده و مي شود كه نمونه هاي اخير آن حكايت آقايان عبدالرضا تاجيك و حمزه كرمي و خبر آقاي ابطحي از برگزاري جلسات تمرين براي اعترافات پخش شده در جريان دادگاههاي نمايشي و تلويزيوني در سال گذشته است.
اينك پس از گذشت يك سال عده اي از فرزندان ملت همچنان در زندانها اسيرند و با آنان بد رفتاري شده و حقوق اوليه شان ناديده گرفته مي شود. اعتصاب غذاي عده اي از اين زندانيان بند 350 زندان اوين كه به علت بد رفتاري زندانبانان و انتقال مجدد آنان به سلولهاي انفرادي صورت گرفته و قطع ملاقاتها و حتي ارتباط تلفني آنان با خانواده هايشان موجب نگراني شديد خانواده ها در مورد سلامتي و سرنوشت عزيزانشان گرديده است، ما را بر آن مي دارد كه اگر چه نمي توانيم رنج و نگراني آنها را برطرف كنيم و كاري برايشان انجام دهيم حداقل با ابراز همدردي از آلام آنها بكاهيم و دل آنها را با همراهي خويش قدري آرام كنيم .
به همين منظور از همه آنان كه با حضور در راهپيمايي 25 خرداد سال گذشته همبستگي خود را در اعتراض به كودتاي انتخاباتي اعلام كرده و پايه گذار اين حركت شدند و نيز آنان كه دلشان با اين حركت همراه بوده و يا همراه شده است دعوت مي كنيم روز شنبه 16/5/89 را به نشانه همراهي و همبستگي با اعتصاب غذاي زندانيان بند 350 اوين و خانواده هاي نگران آنها كه به همراه عزيزانشان در اعتصاب غذا بسر مي برند، روزه سياسي بگيرند.باشد تا اين اقدام بر همبستگي عمومي ملت افزوده و پيوند دلهاي آنها را به يكديگر بيش از پيش كند .
روزه سياسي هر يك از شما حتي اگر توسط ديگران دانسته نشود گواهي است دروني بر پيوندتان با خواست هاي ملت بزرگ ايران و كساني كه به نمايندگي از شما رنج زندان را متحمل مي شوند و نيز خانواده هايي كه شب و روزشان با نگراني براي حال و روز فرزندانشان سپري مي شود .
خداوند به همه نيك انديشان و خير خواهان كشور و ملت جزاي خير دهد.
جبهه مشاركت ايران اسلامي
14/5/89
]]>آقای جنتی عضو فقها و دبير شوراي نگهبان و نيز امام جمعه تهران در سخنانی مدعی شده اند کسانی که به زعم ایشان از سران فتنه هستند به واسطه دولت سعودي مبلغ يك مليارد دلار از دولت امریکا پول دریافت کرده اند و قرار بوده در صورت انقراض جمهوري اسلامي مبلغ پنجاه ميليارد دلار ديگر نيز بگيرند. ايشان ادعا كرده اند كه براي اين ادعا سند هم دارند. آيا كسي كه قدري عدد و رقم بداند و بفهمد سند يعني چه به اين ادعا نمي خندد؟ متاسفانه ايشان با همين اندازه فهم و درايت صحت انتخاباتي را كه تقلب و تخلف در آن موج مي زد تأييد كرده اند.
نوروز: جبهه مشارکت ایران اسلامی به صدور بیانیه ای در خصوص اظهارات اخیر احمد جنتی دبیر شورای نگهبان قانون اساسی و امام جمعه موقت تهران سئوالاتی را از ایشان پرسیده و تاکید کرده است که وقتی ایشان تا این میزان از عدد و رقم سر در نمی آورد با همین اندازه و فهم اقدام به تایید انتخابات پرابهام و تقلب ریاست جمهوری نموده است.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی نوروز متن کامل این بیانیه به شرح زیر است:
بسم الله الرحمن الرحیم
یا ایّها الّذین آمنوا اذا جائکم فاسق بنباءٍ فتبیّنوا
آقای جنتی عضو فقها و دبير شوراي نگهبان و نيز امام جمعه تهران در سخنانی مدعی شده اند کسانی که به زعم ایشان از سران فتنه هستند به واسطه دولت سعودي مبلغ يك مليارد دلار از دولت امریکا پول دریافت کرده اند و قرار بوده در صورت انقراض جمهوري اسلامي مبلغ پنجاه ميليارد دلار ديگر نيز بگيرند. ايشان ادعا كرده اند كه براي اين ادعا سند هم دارند. آيا كسي كه قدري عدد و رقم بداند و بفهمد سند يعني چه به اين ادعا نمي خندد؟ متاسفانه ايشان با همين اندازه فهم و درايت صحت انتخاباتي را كه تقلب و تخلف در آن موج مي زد تأييد كرده اند.
سابقه ایشان در بیان مطالبی که مردم ایران را مبتهج می کند طولانی است اما به نظر می رسد که این بار آخرین فرصت ایشان برای ایراد مطالبی است که در اثر القائات کودکانه عده ای شناخته شده واگو می شود. این بار زمان آن است تا ملت ایران بی هیچ شبهه ای کاملا دریابند چگونه فردی که کوچکترین پرهیزی از ارتکاب بزرگترین گناهان ندارد متصدی دو منصبی شده است که شرط اول آن عدالت است.
1- ایشان باید مشخص کنند چگونه و در چه زمانی به این اطلاعات دست یافته اند ؟ و آیا این اطلاعات را در اختیار مقامات مسئول گذاشته اند؟ و آیا با اجازه آنها این افشا گریها را انجام داده اند؟
2- ایشان باید صریحا اسامی افرادی را که ایشان مدعی هستند پول دریافت کرده اند اعلام کنند.
3- ایشان باید صریحا اعلام کنند چنانچه ادعای ایشان ثابت نشد آیا همچنان به غصب مناصب شورای نگهبان و امامت جمعه تهران اصرار خواهند داشت؟
اما مسئولان قضایی کشور نیز باید در این رابطه مواضع خود را روشن کنند.
1- قوه قضاییه باید صریحا مشخص کند آیا خبری از اطلاعات مورد ادعای آقای جنتی دارد یا خیر ؟و چه تمهیداتی برای اثبات صحت و سقم آن خواهد اندیشید؟
2- در صورتی که آقای جنتی نتواند ادعای خود را ثابت کند به عنوان مفتری چه مجازاتی در انتظار ایشان است؟
جبهه مشارکت ایران اسلامی دردمندانه اعلام میکند اگر به شکایتهای قبلی از آقای جنتی و از جمله شکایت آقای تاج زاده از ایشان رسیدگی می شد و برای ایشان این مصونیت آهنین قائل نمی شدند و عدالت در حق ایشان جاری می شد اینک ایشان به خود اجازه نمی داد چنین بدون پروا از خداوند كه ناظر بر احوال و اقوال است اینچنین جایگاه فقاهت و عدالت را به ورطه سقوط و دنائت بکشاند.
بدون ترديد جايگاه دروغ گويان و تهمت زنندگان جهنم است.
و سیعلم الذین ظلموا ای منقلب ینقلبون
جبهه مشاركت ايران اسلامي
7/4/89
نوروز: به تازگي و با علني شدن مواضع برخي از پيشكسوتان جريان اصول گرا ، عمق نگرانيهاي آنان از شكافها و ريزشها ي درون جريان بر ملا شده است .مسئله آنقدر جدي است كه به صراحت از پديد آمدن يك كژراهه و جريان انحرافي در بطن اصولگرايان سخن به ميان آورده اند .
تحركات آيت الله مهدوي كني دبير كل جامعه روحانيت مبارز تهران و پدر معنوي اصولگرايان در اقدام به تشكيل كميته مشترك جامعه روحانيت مبارزتهران و جامعه مدرسين حوزه علميه قم بعلاوه ابراز نظرها و گفتگوهاي افرادي نظير مرتضي نبوي، محسن رضايي، محمد رضا باهنر، علي لاريجاني و علي مطهري و برخي از نمايندگان فراكسيون اصولگرايان مجلس ،حكايت از پريشان حالي و آشفتگي جدي درون جناح راست دارد. واقعيتي كه تا كنون سعي بر كتمان آن شده بود.
آقاي مرتضي نبوي در مصاحبه اخير با مجله پنجره با تائيد انشقاق در درون جريان اصولگرا، آرايش سياسي آن را در سه ضلع رايحه خوش خدمت (طرفداران احمدي نژاد) ، پيروان خط امام و رهبري (راست سنتي ) و تحول خواهان ترسيم مي كند .
وي نگراني اصلي خود و دوستانش را چنين بيان مي كند: " من مي خواهم از دل اين قضايا يك نگراني ايدئولوژيك را هم مطرح كنم .احساس مي كنم در بين اين جريان اصولگرايي (طرفداران احمدي نژاد) يك جريان اصولگرايي منهاي روحانيت شكل مي گيرد ..... اين آدمها مي گويند كه مستقيم با آقا امام زمان (عج) ارتباط مي گيريم و به شما راه نشان مي دهيم ." مدير مسئول روزنامه رسالت كه همواره جناح اصلاح طلب را رمي به انحراف مي كرده و به آنها نسبت فتنه مي داده است اين بار انحراف و فتنه را در درون سنگر خودي يا فته و جوانان اصولگرا را نسبت به فرو غلتيدن در فتنه اي كه يكي از اضلاع اصولگرايي (حاميان احمدي نژاد ) حامل آن بوده و با شعارهاي انقلابي و ارزشهاي اسلامي به ميدان آمده اند زنها ر مي دهد.
از سوي ديگر آقاي محسن رضايي ضمن پذيرش پديده انحرافي در جريان اصولگرايي حامي دولت و اينكه اينها اب به آسياب دشمن مي ريزند معتقد است سه مساله عمده جريان اصولگرايي را تهديد مي كند. يكم، تكروي ؛ دوم، سليقه محوري و بي برنامگي ؛ و سوم اينكه خودمان را بي عيب و نقص دانستن و عدم تجديد نظر در رفتارهامان .
البته اغلب اين سياسيون هشدار دهنده به انحرافات درون گروهي جناح راست سهم حمله به اصلاح طلبان را فراموش نمي كنند و پيامها و بيانات خود را همراه با حجم وسيعي از هجمات شداد و غلاظ و انگها و بر چسبها به رقيب اصلي صادر كرده و در جوف مجموعه اي از شعارهاي به زعم خود دشمن شكن مي پيچند و به مخاطبان خود مي رسانند تا با عمده كردن خطر جناح مقابل و استفاده بيش از پيش از شيوه هميشگي دشمن تراشي و رقيب هراسي شايد مانع از بهم ريختگي و بي نظمي بيشتر جناح خود شوند .البته در پشت اين هجوم ها نقشه و تصور ديگري نيز وجود دارد و آن اينكه مي پندارند مي توانند جريان فهيم و تحصيلكرده جامعه راحذف وبه زاویه بفرستند به همين جهت منتقدين را به براندازي نرم و از اين رهگذر اقدام عليه نظام و امنيت ملي، و معترضين و سوال كنندگان ميليوني "راي من كجاست" را به شركت در انقلاب مخملي و همكاري با بيگانگان متهم كنند .غافل از اينكه فراهم آوردن شرايط تضاد و بحران و امنيتي كردن فضا از تهديد ها نمي كاهد بلكه بر عمق آنها مي افزايد واز آن مهمتر اينكه بايد بفهمند كه جريان اصلاح طلب در جامعه ريشه دارد و حذف شدني نيست .
جريان اصولگرا تا اين مقطع زماني ،تلاش زيادي كرده تا در سايه انواع روشها ي ممكن منجمله بزرگنمايي و تخطئه رقيب، تمسك به دين و هزينه كردن از مقدسات و تك صدايي بر ساخته از قدرت و ثروت، انسجام صوري خود را حفظ نمايد اما واقعيات و شرايط موجود جامعه حكم مي كند كه ادامه اين وضع ديگر امكان پذير نيست. لذا بايد دلسوزان و عقلاي اين جريان چاره هايي بينديشند تا از اين گذار بحراني عبور كنند زيرا ديگر نمي توانند به شعار اكتفا كنند و ظاهر و رويه را مرمت كنند بلكه هنگام آن است كه محتوا و رويه را تغيير دهند .
اساس مشكل جريان موسوم به اصولگرا آن چيزي است كه اقاي محسن رضايي به آن اشاره اي گذرا نموده است: " خودمان را بي عيب و نقص دانستن و عدم تجديد نظر در رفتارهامان". بهتر است اين معني را به عبارت دقيق تري بيان كنيم تا با باورها و عملكرد هاي بخشي از سران اين جناح تطابق بيشتري داشته باشد . زبان حال اين جماعت آن است كه: "ما حق هستيم و همه حق پيش ماست و جز آن باطل است و بايد دفع شود." يا اينكه "ما اصولي داريم كه حق است و هرچه غير از آن باشد باطل است و لذا بايد باطل را به هر شيوه اي از ميدان بدر كرد."
اگر به رفتارها و عملكرد اين بخش از جريان راست در مقاطع و جايگاههاي مختلف بنگريم ،انگ زدن ،آبرو ريختن ،نان بريدن و حذف به امري مباح و بلكه ممدوح در نزد آنان بدل شده است.
خود را عين حق انگاشتن و جز خود خود را باطل پنداشتن كاراین جماعت را به آنجا رسانده كه حادثه تلخ و ننگين كهريزك را جرم صغير در مقابل اعتراضات انتخاباتي تعريف مي كنند!
بديهي است بخش معتنابهي از افراد منصف و فهميده اصولگرا، بويژه با مشاهده رخدادهاي پس از 22 خرداد 88 رويه وعملكرد رهبران جناح خود را بر نتابيده و بطور جد آن را به چالش كشيده اند اما آنها هم تحمل نشده و به حاشيه رانده شده و به بي بصيرتي متهم شده اند .
اگر دلسوزان جريان اصولگرا واقعا به دنبال اصلاح دروني و نگران آينده اين جريان مي با شند كافي است اين مفروض را بپذيرند كه لزوما همه حقيقت و هدايت در جانب خود و در اردوگاه آنان نيست و ديگراني نيز سهمي از حقيقت دارند و چه بسا در معرض هدايت هستند و حكم "يا با ما يا بر ما " صادر نكنند و بي محابا به ضلالت رقبا و منتقدين قضاوت نكنند.
چنانچه اصولگرايان بر اين تعريف توافق و بر عمل به آن اراده نمايند مقدمه اصلاح درون گروهي و اصلاح فيما بين آنان و مردم و حتي رقبا فراهم مي آيد و در اين مرحله تجديد نظر در رفتارها آغاز مي شود .اگر بپذيريم و بپذيرند كه سياست روش درست اداره كشور و حكمراني خوب بر جامعه مي باشد و اين مهم جز با عقل و تدبير و بويژه پذيرفتن مشاركت و حق حاكميت مردم میسور نيست . آيا وقت آن نرسيده است كه جريان اصولگرا دريابد كه به تنهايي نمي تواند و نتوانسته جامعه پيچيده و متكثر ايران را اداره كند ؟ البته اين ادعا را هيچ حزب و گروه ديگري نيز نمي تواند و نبايد مطرح نمايد يا باور داشته باشد . جامعه امروز ايران متشكل از نحله هاي گوناگون فكري و فرهنگي، و گرايش ها و نگرش هاي متفاوت و گروهها ي متنوع و متكثر قومي و مذهبي است . ضمن اينكه جامعه مدني قدرتمند شده است و ديگر يكسان سازي جامعه و با تكصدايي اداره كردن كشور مقدور نمي باشد و بايد وحدت در عين كثرت و حقوق برابر همه آحاد ملت را الگوي وحدت ملي و مديريت كشور قرار داد. سنت هاي الهي هم بر اين اساس نهاده شده است .
در پايان يادآور مي شود راه برون رفت از اين وضعيت و راه رشد همه افراد و گروهها بويژه تنها راه نجات براي اصولگرايان پذيرش اشتباهات و سعي در تصحيح آنها مي باشد. اينكه سعي كنند به هر نحو رقبا را از سر راه بردارند و خود در يك انتخابات غير رقابتي بر كرسي هاي نمايندگي مردم جلوس كنند و از آنجا اراده از ميدان بدر كردن دو حزب اصلي رقيب اصلاح طلب را بروز بدهند پيروزي نيست و نتيجه آن همين شرايطي است كه امروز بر كشور حاكم شده است.
تاريخ و سنت هاي تاريخي گواه بر بي اصالتي و بي دوامي اينگونه شيوه هاست و قوانين اجتماعي بر همه انسانها به يك نسبت ساري و جاريست و هيچكس نمي تواند بعنوان قوم برگزيده خود را از آن مستثني سازد كما اينكه تاريخ و جوامع بشري گواه صادق آن مي باشد.
پيشنهاد ما به موثرين و متنفذين جريان اصولگرا آن است كه حال كه نقد درون گروهي را پذيرفته ايد تا دير نشده تحول را با باز كردن فضاي نقد و گفتگو و بخصوص از صدا و سيما شروع كنند و مطمئن باشند كه اگر هجمات و تاختن ها را فرو نهند و مضايق را بكاهند و بلكه برچينند و گفتگوها به صورت واقعي و نه ساختگي سامان گيرد همه اعم از مردم، نظام و بويژه خود جريان اصولگرايي منتفع خواهند شد. اصلاح طلبان نيز آماده همكاري براي اعتلاء وغناي فضاي گفتگو، البته به نحو همه جانبه و با رعايت بي طرفي از سوي مجريان مي باشند.
میر حسین موسوی در دیدار با جمعی از استادان انجمن اسلامی مدرسین گسترش دروغ را یکی از علایم زوال در جامعه دانست و تاکید کرد:”دروغ سازمان یافته مشرعیت زداست و ما امروز با دروغ سازمان یافته روبرو هستیم و رسانه های مجازی سبز باید حداکثر تلاش خود را در زمینه بر ملا کردن ابعاد این پدیده شوم و رو به گسترش به کار گیرند.”
به گزارش خبرنگار کلمه، میر حسین موسوی در ابتدای این دیدار ضمن تبریک اعیاد شعبانیه گفت :”عده ای اعتقاد مسلمانان و بویژه شیعه را در باره انتظار ظهور با خرافات زیاد آمیخته اند و مساله تا آنجا پیش رفته که امام زمان (عج ) را وسیله توجیه همه مسائل و مشکلات خود قرار داده اند.در حالی که دامان معصومین مورد اعتقاد ما از هرگونه ظلم و خرافات پاک است ،امام جمعه ای امام زمان (عج ) را حامی تصفیه های شورای نگهبان قرار داده است . البته ما منتظر هستیم که ببینیم ایشان چگونه از رضایت امام زمان از تصفیه و ستم هایی که به کاندیداها در طول نظارت استصوابی وارد شده ، اطمینان حاصل کرده اند.”
حمله به علوم انسانی یادآور تجربه حکومت های توتالیتر
وی سپس به حمله سازمان یافته ای که نسبت به علوم انسانی در دانشگاههای کشور اشاره کرد و گفت :”من با دیدن این حملات یاد تجربه بسیار تلخ و هشداردهنده حکومت شوروی سابق و دیگر حکومت های توتالیتراروپای شرقی می افتم .آنها از زمان استالین به بعد علوم اجتماعی را علومی بر آمده از جوامع سرمایه داری و بورژوازی می دانستند و به همین دلیل تدریس آن را جز در مواردی اندک ممنوع کرده بودند.تحریم و محدودیت این رشته ها چشم آنها را روی روند تغییرات سریع جهان و جامعه خودشان بست و انعطاف پذیری نظامشان را در مقابل تحولات اجتماعی کشورهای خود و چهان از بین برد و باید یکی از دلایل سقوط این نظام ها را نبود دانشمندان و نظریه پردازان خبره در علوم انسانی دانست.”
میرحسین موسوی یادآور شد:”آنچه از سخنان شهیدان بهشتی و مطهری بر می آید اعتقاد به فضای باز علمی در این زمینه بود و حتی شهیدمطهری می گفت که مارکسیسم را باید استادان معتقد به مارکسیسم در دانشگاه تدریس کنند.”
میرحسین موسوی با ابراز تاسف از رواج دروغ و دشنام و اتهام های بی سابقه در جامعه گفت :”ویژه نامه مفصلی حاوی دروغ و دستکاری تاریخ در آستانه بیست و دوم خرداد توسط روزنامه های دولتی و با پول ملت چاپ شد و در کنار آن بخشی از برنامه های صدا و سیما هم به این دروغ پراکنی ها اختصاص یافت.به نظر می رسد سرنوشت اقتدار گرایان در سراسر جهان شبیه هم است و روشهای آنها مشابه یکدیگر است.”
روش هایی تکراری برای پوشاندن حقیقت
موسوی در بخش دیگری از سخنان خود یک مثال تاریخی عنوان کرد :”از زمان استالین کتابهایی برای تاریخ حکومت کمونیستی تدوین شد که مهم ترین و رسمی ترین آن تاریخ حزب کمونیست شوروی بود .در این کتابها با توجیه تصفیه های رژیم استالینیستی در هر دوره تغییراتی بوجود می آمد .مثلا اگر در چاپ اول این کتاب عکس تروتسکی در کنار سایر سران شوروی دیده می شد ،در چاپهای بعدی این عکس ها با شگردهای روتوش حذف می شد.در باره مطالب هم وضع همین جور بود.البته آن موقع هنوز امکاناتی که امروز برای این طور حذف و اضافه ها توسط برنامه های رایانه ای بوجود آمده ،نبود.”
وی تاکید کرد: “متاسفانه امروز در ایران نیز همان روشهای اقتدارگرایانه دیروز در جعل و دستکاری تاریخ و واقعیت ها دیده می شود .این مساله امروز فقط به تاریخ انقلاب اختصاص ندارد .شما امروز به سخنان دولتیان گوش کنید .به نظر می رسد که کشورما کمترین نرخ تورم را دارد و یا رشد بیکاری به حداقل خود رسیده و یا آنکه کشور ما بیشترین سرمایه های اقتصادی جهان را جذب می کند و گویی سرمایه گذاران پشت دروازه کشور صف کشیده اند تا اجازه شرکت در سرمایه گذاری ها را بگیرند.دروغ گویی تا آنجا پیش رفته که می گویند مردم ما آزادترین کشور دنیا هستند.به نظر من باید تامل کنیم .آنها می دانند دروغ می گویند و یا حافظه شان دچار اختلال شده است. همین عکسی را که اخیرا از سحرخیز چاپ شده ،ببینید و یا خبر محکومیت آن خانم محترمی که جرمش فقط این بوده که شاهد زیر گرفتن یک شهروند توسط اتومبیل بوده ،کافی است که بفهمیم حکومت به کجا رسیده است. جالب است که خواهر ایشان نیز فقط به خاطر تسلیت گفتن به خانواده یکی از شهدای عاشورا ،محکوم به شش سال زندان شده است. آنگاه با وجود این موارد و صدها مورد مشابه باز هم می گویند که ما ازادترین ملت جهان شمرده می شویم.”
ابعاد گسترده دروغ و افسانه سازی در دولتیان
میرحسین موسوی گفت :” ابعاد گسترده دروغ در میان دولتیان به افسانه سازی و خلق توطئه های من در آوردی و عجیب و غریب منتهی شده است .دشنام و تهمت های سیاسی ، اجتماعی و اخلاقی و امثال آن را نیز باید به شیوه های دولتیان اضافه کرد.دشنام ها و تهمت هایی که کیفرهای سنگینی از نظر قانونی و شرعی دارد.لابد مسوولان قضایی نیز خواهند گفت قوه قضاییه ما مستقل ترین و بی طرف ترین دستگاه قضایی جهان است.”
رسانه های سبز با دروغ سازمان یافته دولتی مقابله کنند
موسوی با بیان این اینکه همه باید بدانند گسترش دروغ با این ابعاد می تواند یکی از علایم زوال یک نظام محسوب شود ،افزود :”دروغ سازمان یافته مشرعیت زداست و ما امروز با دروغ سازمان یافته روبرو هستیم و رسانه های مجازی سبز باید حداکثر تلاش خود را در زمینه بر ملا کردن ابعاد این پدیده شوم و رو به گسترش به کار گیرند،هنرمندان نیز همانگونه که با خلق پوستر جاودانه “دروغ ممنوع” موجی از حساسیت نسبت به دروغ را ایجاد کردند،امروز نیز از طریق تولید کلیپ ها و کاریکاتورها و پوسترها و سایر روشها باید با این پدیده شوم مقابله کنند.ما باید در مقابل هر تحلیل آمیخته به دروغ تحلیلی مبتنی بر درستی و حقیقت در اختیار مردم مان بگذاریم.اگر چه در این راه توش و توان مان به اندازه اقتدارگرایان نباشد.”
برنامه های هویت و چراغ و قتل های زنجیره ای را فراموش نکنیم
موسوی تصریح کرد :”ما باید بدانیم رواج دروغ با پول ملت و دلارهای نفتی نمی تواند پایه های یک نظام را استحکام بخشد و درکنار این حرکت همه باید در مرور ادعاهای اقتدارگرایان در باره افراد و زندانیان و شخصیت ها سوظن داشته باشند.ما نباید برنامه های هویت و چراغ و قتل های زنجیره ای یادمان برود.مبدا این جریان سیاه همان حوادث و روش ها ست.”
توجه به فرهنگها ، قومیت ها و مناطق مرزی اولویت تام و تمام دارد
موسوی در بخش دیگری از سخنان خود به حمله تروریستی اخیر در زاهدان اشاره کرد و گفت :”این جنایت را همه محکوم می کنند.هدف از این عملیات ضربه زدن به اتحاد ملی و مذهبی ما در سراسر کشور است .تامل در اینگونه اقدامات و ریشه یابی آن نباید صرفا در زمینه های امنیتی خلاصه شود.ریشه کن کردن تروریسم در گرو توسعه همراه با عدالت است .ریشه اینگونه اعمال با مشارکت مردمی که احساس عدالت بکنند و در امور مربوط به سرنوشت خود مشارکت داشتند ،ریشه کن خواهد شد.امروز توجه به مشکلات و مسائل فرهنگها و قومیت ها و مناطق مرزی اولویت تام و تمام دارد .”
کشور را با دروغ و سرکوب و پرکردن زندانها نمی توان اداره کرد
میرحسین با طرح این سوال که “آیا بهتر نیست که اندکی از شعارهای کر کننده خودمان در باره اصلاح امور جهانی کم کنیم و کنار یک بلوچ و یک سیستانی ،یک کرد و فارس و ترک و عرب صمیمانه بنشینیم و سر از مشکلات آنها در بیاوریم و با کمکشان فضای انسانی تر و عادلانه تری را ایجاد کنیم؟”گفت:” یک کشور ۷۰ میلیونی صاحب تمدن و بزرگ را ۷۰ میلیون مردم آن کشور می توانند اداره کنند و نه چند نفر!آن هم در فضای آمیخته با دروغ ،سرکوب و بستن دهانها و تعطیلی روزنامه ها و پرکردن زندانها.”
دروغ و ظلم رفتنی است
موسوی در پایان گفت :ان شالله تحقق وعده های حضرت حق را خواهیم دید که آنچه به نفع مردم است سرانجام باقی خواهد ماند .باید بدانیم که دروغ و ظلم رفتنی است.”
گفتنی است ، در این دیدار جمعی از استادان انجمن اسلامی جامعه مدرسین با میرحسین موسوی در باره مسائل مختلف کشوربحث و گفت و گو کردند.
درپی دفاع آقای مومن از عملکرد شورای نگهبان در مصاحبه اخیر با رسانه ها آقای کروبی درنامه ای خطاب به ایشان یادآوری کردند شورای نگهبان امروزه به کسب و حفظ قدرت یک جناح تبدیل شده است.
باسمه تعالی
حضرت آیت الله مومن
فقیه محترم شورای نگهبان
با سلام و احترام
این روزها و به مناسبت سالگرد تاسیس و تشکیل شورای نگهبان که اگر بر اساس فلسفه وجودی خود انجام وظیفه و اداء دین می کرد می توانست سنگر نفوذ ناپذیری برای احکام نورانی اسلام و قانون اساسی و حقوق شهروندی ملت بزرگ ایران محسوب شود، مصاحبه ها و مقالات فراوانی در ستایش و تعریف از عملکرد آن شورا در رسانه ها پخش و منتشر شد. مناسب بود که در قبال این ستایش ها فرصتی هم به صاحبان اندیشه و نظر داده می شد تا کارنامه آن شورا را در سه دهه گذشته مورد نقد و بررسی قرار دهند. اما وجود ملاحظات بسیار و ندادن فرصت در اظهار نظر به دیگران در کنار این باور جامعه که گوش شنوایی در قبال نقد وجود ندارد و آنچه به جایی نرسد فریاد است، موجب مرگ انگیزه ها در بررسی عملکرد شورای نگهبان و موضوعاتی مشابه از سوی صاحب نظران فرهیخته و پژوهشگران فهیم وبا بصیرت شده است که از این آفت بزرگ و فراگیر در حوزه اندیشه باید به خدا پناه برد. اما اینجانب به عنوان سربازی که از آغاز نهضت حضور داشتم و سختی ها و تلخی های مبارزه را به جان خریدیم و وفادار به ملت و نظام مورد درخواست آن ها بوده و هستم، تاکنون تزلزلی در خود راه ندادم و در دفاع از حقوق حقه اجتماعی مردم و آزادی های مشروع آنان دریغ نورزیدم. بواسطه عشق و انسی که با مردم و ایران عزیز و منافع ملی دارم نتوانستم نطاره گر آتش افتاده در خرمن هستی ملک و مملکت باشم و در برابر ترک و تعطیلی و تفسیر های من در آوردی از قانون اساسی و تضیع حقوق مردم و تیشه زدن به ریشه اسلام و روحانیت و به مسلخ کشاندن کشور، سکوت کنم. یا توجیه گر اظهارات سخیف و دور از منطق و احیانا خرافی و تصمیمات خلق الساعه و ویرانگر و رفتارهایی از سر افراط و تفریط در زندگی و باور های مردم و مسائل داخلی و روابط بین الملل و سیاست خارجی است، باشم. لذا هرازچندگاهی بنا به مناسبت ها و برای ثبت در تاریخ هم که شده با قبول پیامدها و تبعات آن شرط بلاغ بجا آورده و نظرات خود را بیان می کنم. باور دارم رنجی که امروز مردم ایران از ناآگاهان و تازه بدوران رسیده ها می کشد، از سکوت آگاهان و عالمان در شرائط گوناگون بویژه امروز است.
از این میان اظهار نظر های مختلف تنها با شما در ارتباط با بخش هایی از مصاحبه مورخ بیست پنجم تیرماه ۱۳۸۹ سخن می گویم، زیرا شما را فقیهی آگاه و با سابقه در انقلاب و نظام اسلامی میدانم. از باب “فذکر فان الذکر تنفع المومنین” مواردی را دوستانه با شما و مردم در پرتو عملکرد دو دهه آخر شورای نگهبان در تفسیر قانون اساسی در محورهای رابطه اعمال حقوق ملت، حکومت و مردم، برخود با مصوبات مجلس شورای اسلامی در ادوار مختلف و رعایت حقوق جناح های سیاسی و حق مردم در انتخابات های گوناگون در میان می گذارم. اگرچه گفته اید جز اظهار نظر امام و رهبری اظهار نظر دیگران برایتان مهم نیست ولی به یقین این بیان عام، شامل رضای خدا و عموم بندگان او نخواهد بود.
در بخشی از مصاحبه فوق الذکر گفته اید که مهمترین توقع از اعضای شورای نگهبان انجام وظائف قانونی است که اعضا باید در بررسی مصوبات نهایت دقت را داشته باشند تا سر سوزنی به اسلام و قانون اساسی لطمه وارد نشود. در این ارتباط از شما میخواهم نگاهی گذرا به تفسیرهای درخواستی دولت و یا مرتبط با دولت در دورهای ریاست جمهوری آقایان هاشمی رفسنجانی، خاتمی و احمدی نژاد داشته باشید و آن ها را بصورت اجمالی با یکدیگر مقایسه کنید. همچنین مناسب است بررسی کوتاهی نیز از مصوبات مجلس شورای اسلامی در دوره ششم و هفتم و و تصمیمات و احکام این شورا در قبال آن مصوبات داشته باشید. شاید مناسب باشد پا را کمی فراتر گذاشته و به بررسی ادوار سوم تا هشتم مجلس شورای اسلامی که ریاست آنها بر عهده بنده و آقایان ناطق نوری، حداد عادل و لاریجانی است، بپردازید. در این راستا رویه های مختلف آن شورا که متاثر از مسائل جناحی و سیاسی بوده را یکبار دیگر مرور کنید و سپس به داوری و قضاوت در باب عملکرد آن شورا اقدام کنید. در این نوشتار سعی می کنم مواردی به اجمال جهت یادآوری شما و مردم فهیم ایران بعنوان نمونه ای کوچک از عملکرد آن شورا بیان کنم.
اشاره کردید که برخی مدعی هستند که نطارت شورای نگهبان بر انتخابات از ابتدا استصوابی نبوده است. جنابعالی مستحضرید که مسئله استصوابی بودن نطارت بر اساس تفسیر شورای نگهبان بعد از ارتحال امام پیش از اعلام در جامعه، در جمع خصوصی بیان شد. این امر بطور رسمی در سال ۱۳۷۰ طی سوالی از سوی آیت اله رضوانی (مسئول انتخابات وقت از طرف آن شورا) که خواستار تفسیر شورای نگهبان از نحوه نظارت در انتخابات شده بود مطرح گردید و دبیر وقت شورای نگهبان آیت اله گیلانی در پاسخ، نظارت استصوابی را بصورت کتبی به آیت اله رضوانی اعلام وسپس برای مسئولین از جمله اینجانب ارسال شد. ما معتقدیم آنچه تحت عنوان نظارت استصوابی توسط شورای نگهبان اجرا می گردد به جای اصلاح و به صواب رساندن تصمیمات و رفتار های مجریان، یک خود مختاری بی حد و مرز است که اصل برائت را نفی و تفتیش خصوصی ترین عقاید داوطلبان و احاطه بر ضمیر اشخاص را بخشی از رسالت خود می داند. این در حالی است که شورا و اعضا آن خود علت تامه وتعیین کننده در عمل نیستند و افکار و اندیشه های پشت صحنه با برخی از افراد شورای نگهبان که فعال ما یشاء بوده، بنام شورا عمل می گردد. در باب اثبات این سخن و از باب نمونه به رد صلاحیت مهندس مرتضی الویری نماینده ادوار مختلف مجلس شورای اسلامی و عضو هیات رئیسه مجلس در دوره ای که آقای یزدی هم از اعضای هیات رئیسه بودند، اشاره می کنم. هنگامیکه آقای الویری دلیل رد صلاحیت خود از آقای یزدی عضو شورای نگهبان و بعضی از حقوق دانان را جویا می شود، در پاسخ به وی می گویند مگر شما در انتخابات دوره هشتم کاندیدا بوده اید!!!.
جناب آقای مومن شما به خوبی میدانید که برخی از نمایندگان مجلس در دوره های مختلف بعلت وجود شبهه در عملکرد شان و یا دارایی و اموال شان با شیوه های غیر متعارف و ناسازگار با قانون رد صلاحیت شدند، اما پس از مدتی بدلیل تعلق خاطر جناحی به یکباره همین افراد نور چشمی شدند. من به دلیل حرمت اشخاص و موازین شرعی نام آنان را نمی برم اما اگر شما فراموش کرده اید بفرمائید تا جزئیات آن را بعنوان بخشی از عملکرد آن شورا برایتان ارسال کنم.
یکی از حقوق اساسی ملت حق انتخاب شدن و انتخاب کردن است که این حق متاسفانه در پرتو نگرش آن شورا نادیده گرفته شده است. رد صلاحیت فله ای افراد و محروم کردن مردم از حق انتخاب شدن و انتخاب کردن بر اساس کدام موازین حقوقی و شرعی تاکنون انجام شده است؟ براستی رد صلاحیت ۴۰ نماینده که در ادوار مختلف مجلس حضور داشتند و همگی متعلق به یک جریان سیاسی بودند به چه جرمی صورت گرفت؟ بطور نمونه مهندس نوروزاده نماینده ۵ دوره مجلس و از چهره های قابل و متخصص کشور در حوزه صنعت به چه گناهی رد صلاحیت شد؟ آقای دکتر عباسی فرد و مرحوم آقای زواره ای آیا جز اعتراض به عملکرد برخی از اعضای آن شورا و نداشتن روح اطاعت بعد از تائید های مکرر در انتخابات متفاوت از جمله مجلس، خبرگان و ریاست جمهوری، جرمی داشتند که رد صلاحیت شدند؟ جراحی شورای نگهبان در انتخابات ششم را به یاد می آورید که در آن نفر ۳۲ لیست جناب آقای حداد عادل به جای نفر ۲۸ آقای علیرضا رجایی قرار گرفت. در آن جراحی موفق سه تن از دایره ۳۰ نفر تهران بیرون رانده شدند و جالب آنکه آقای رجایی که در دور اول تائید صلاحیت شده بود و رای نیز آورده بود، بعد از جایگزینی آن شورا، در مرحله دوم رد صلاحیت و از شرکت در آن مرحله محروم شد !!! این رفتارهای متناقض وخلاف شان شورای نگهبان تنها بخش ناچیزی از عملکرد آن شورا در دو دهه گذشته بوده است. جای تاسف است که شورای نگهبان این حافظ شرع و قانون اساسی امروزه به شورای کسب و حفظ قدرت یک جناح سیاسی که اعضای آن متعلق به آن جریان هستند، تبدیل شده است و آن جایگاه رفیع در قانون اساسی را به این سطح تنزل داده است.
برادر گرامی آیت اله مومن
پرسش های بسیاری در ذهن تاریخی مردم ایران نسبت به عملکرد آن شورا وجود دارد که در مقطعی مناسب باید پاسخگوی آن باشید که از آنجمله می توان به برخود های دوگانه در تفسیر از شرع و قانون اساسی در قبال مصوبات مجلس در دورهای مختلف، رد صلاحیت گسترده داوطلبان به جرم اندیشه و تعلق به جریان های سیاسی دیگر، نحوه برگزاری انتخابات و نیز جابجا کردن منتخبان اشاره کرد. حتما بیاد دارید که در انتخابات دوره پنجم در شهرستان میبد و اردکان شخص پیروز در ایام تعطیلات نوروزی با ابطال تعدادی از صندوق ها رای در حوزه انتخاباتی مبیبد مغلوب اعلام گردید و رقیب ایشان به مجلس راه یافت. و یا در فریدون کنار در دوره ششم آن جابجایی منجر به آن حوادث تلخ شد. متاسفانه باید اذعان کرد که همه این موارد توسط شورای نگهبان انجام شد لذا با عذر خواهی از اعضای محترم آن شورا بیاد مردی می افتم که می گفت نمی دانم چرا هر چه از اهل محل گم می شود مرا متهم می کنند و عجیب آن است که تمام آن ها در خانه من پیدا می شود.
در پایان یکبار دیگر شما را به بررسی عملکرد آن شورا و حاکمیت در قبال انتخابات دوره نهم که نهال تخلف و تقلب را در کشور را به بهانه های واهی بوسیله نهادهای نظارتی و اجرایی نهادینه کرد، و در دوره دهم ریاست جمهوری بعد از آن تقلب آشکار که با خروش و اعتراض مردم در اعاده حق رای شان تبلور پیدا کرد، دعوت می کنم. آیا بعد از ورود این آثار مخرب و زیانبار به کشور و نظام وقت بازخوانی، بازنگری و اصلاح در رفتار آن شورا فرا نرسیده است؟ آیا با صرف تعریف و تمجید و گفتن اینکه سر سوزنی تخلف از اسلام و قانون اساسی نشده است می توان مردم هوشیار، فهیم و پرسشگر ایران را قانع کرد؟
والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته
مهدی کروبی
۳۰ تیرماه ۱۳۸۹
نوروز- علی مزروعی: خداوند در سوره قریش می فرماید :" برای آنکه قریش با هم انس و الفت گیرند ، الفتی که در کوچ های زمستان و تابستان و پایدار بماند ، پس باید یگانه خدای کعبه را بپرستند که به هنگام گرسنگی به آنها طعام داد و از ترس و خطر ایشان را ایمن ساخت . " در این سوره و آیات مختصر براحتی می توان دریافت که تار و پود روابط انسانی و اجتماعی در یک جامعه توحیدی باید برپایه " انس و الفت " باشد اما این در سایه تامین دو نعمت "طعام " و "امنیت " بدست می آید، و جامعه ای که از تامین ایندونعمت محروم باشد قطعا روابط انسانی و اجتماعی اش برپایه " انس و الفت " نبوده و برپایه زور و ستم خواهد بود . البته در جوامعی که توانسته اند درسایه تدبیر و برنامه ریزی و کار و تلاش ایندو را تامین نمایند ،هرچند مومن به خدای یگانه و پرستش او نباشند ، برپایه این کلام الهی در عرصه روابط انسانی و اجتماعی شان" انس و الفت " میداندار خواهد بود و اینرا در تجربه های بشری می توان دید.
از روزگاران قدیم اینگونه بوده است ، و در دوران جدید بیش از گذشته در ادبیات علوم سیاسی و اجتماعی براین موضوع تصریح و تاکید شده است که تامین " طعام " و " امنیت " از وظائف اولیه وبدیهی هر حکومتی است ، و در واقع اگر افراد جامعه به میل و رضایت یا اکراه واجبار به حاکمیتی تن می دهند برای تامین ایندو است و دلیل دیگر ندارد . به عبارت روشن فارغ از اینکه حاکمان به چه شیوه ای بر سرکار آمده باشند ( مشروع یا نامشروع ) ، آنچه می تواند کارنامه عمل ایشان و توجیه بقا و حتی مشروعیتشان را بسازد و دامن زند تامین "طعام " و " امنیت " مردم تحت حکومتشان و کارآمدی در این باره است وگرنه زود یا دیر ساقط خواهند شد و اعمال سیاست مشت آهنین و زور و سرکوب نیز در مقابله با مردمی گرسنه و ناامن چاره ساز نخواهد بود.
باز روشن است که منظور ازتامین " طعام " و " امنیت " توسط دولت ( منظورکل قوا و نهادهای حاکم است ) تولید ایندو بدست دولت نیست ( اقتصاد و سیاست دولتی ) بلکه حاکمیت باید بتواند با طراحی نظامی جامع و فراگیر فضایی را فراهم آورد که همه اجزا و زیرمجموعه هایش مشوق و موید تولید " طعام " و " امنیت " توسط شهروندان باشد ،و هر شهروند در دل این فضا جایگاه و پایگاهی برای مشارکت خود بیابد ،و دراین فضاست که " انس و الفت " و روابط انسانی همچون ملاتی افراد جامعه را بهم پیوند داده و وحدت اندام وار آنها را فراهم می سازد . طبعا در دل چنین جامعه ای میل به خدا پرستی و توحید جوانه می زند و رشد می کند و رشته های انس و الفت عاطفی را به بندهای محکم ایمانی و برادری تبدیل می سازد و حکومت دینی اینگونه محقق می شود .
"جمهوری اسلامی ایران "به عنوان نظامی برآمده از "انقلابی بنام خدا " قرار بوده است حکومتی دینی واین چنین باشد ، یعنی شهروندان در این نظام دغدغه "طعام " و "امنیت " نداشته باشند . مرور اصولی چند از قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران ، به ویژه اصول 3و 43 این قانون اثباتگر این مدعاست بگونه ای که در بند 3 اصل 43 آمده است :" تنظیم برنامه اقتصادی کشور به صورتی که شکل و محتوا و ساعت کار چنان باشد که هر فرد علاوه بر تلاش شغلی، فرصت و توان کافی برای خودسازی معنوی، سیاسی و اجتماعی و شرکت فعال در رهبری کشور و افزایش مهارت و ابتکار داشته باشد. " حال سئوال این است که این نظام سیاسی چقدر در تحقق این امرموفق و کارآمد بوده است ؟
درپاسخ به این سئوال اخیرا برخی علمای دینی (امثال مصباح یزدی و برخی شاگردانش که نقشی سازنده هم در انقلاب نداشتند) متوجه ناکارآمدی نظام وجناح اقتدارگرای یکدست حاکم در تحقق این امر شده اند در صدد توجیه برآمده و درموضعی دفاعی می گویند که انقلاب اسلامی برای نان و شکم نبود بلکه برای تحقق ارزش های اسلامی و ایمانی بود و بدینگونه می خواهند براستبداد دینی حاکم با همه ناکارآمدی هایش سرپوش گذارند . اینان که همه آموزه های دینی مبنی براینکه " همانا فقر به کفر می انجامد " یا " از هردری فقر وارد شد از در دیگر ایمان خارج می شود " ویا این ضرب المثل عامیانه که " شکم گرسنه دین و ایمان ندارد " را به فراموشی سپرده و با ژستی عالمانه حتی میان فقر انتخابی و خودخواسته(زهدورزی) با فقراجباری و تحمیلی ناشی از عملکرد نظام وحاکمیت خلط می کنند ، و باز فراموش می کنند که هرمسلمانی از خداوند می خواهد:" خداوندا در دنیا به ما(منظورهمه مسلمانان و جامعه اسلامی است) زندگی نیکوعطا کن ، و در آخرت نیز زندگی نیکو ده ؛ وما را از آتش دوزخ محفوظ دار " ، و از آنجا که در آموزه های دینی "دنیا مزرعه آخرت است " پس بدون داشتن زندگی نیکو دردنیا نمی توان انتظار زندگی نیکو در آخرت و رهایی از آتش دوزخ را داشت ، براحتی چشم خود را بر فقر و عقب ماندگی و ناامنی موجود در جامعه ایران می بندند وتصورمی کنند که با نقد و نفی و تحقیر دستاوردهای علمی و فنی دیگران واینکه ما برای اینها انقلاب نکردیم و در پی تحقق ارزش های دینی و معنوی هستیم ، توانسته اند صورت مسئله را تغییر داده و همه ناکارآمدی ها و ناکامی های موجود را بپوشانند ، بماند که هم اینان برای دستیابی به فن آوری انرژی صلح آمیز هسته ای! همه نیروی خود را بکار بسته اند و از منابع کمیابی که باید صرف آبادانی و رفاه مردم بیچاره شود گشاده دستانه در این باره هزینه می کنند و کشوررا تا آستانه جنگ کشانده اند .
پیش تر در مقالی با عنوان " زندگی غریزی، زندگی حقوقی " تحلیل کردم که متاسفانه به رغم بیش از صد سال تلاش و راهپیمایی ما ایرانیان برای دستیابی به " زندگی حقوقی " ما همچنان گرفتار" زندگی غریزی " مانده ایم و بنابراین سخن از رعایت حقوق بنیادین و بشری در جامعه امروز ایران بیهوده می نماید و بیشتر به شوخی شبیه است . بهترین دلیل هم رفتارحکومت در انتخاباتهای چند سال اخیربه ویژه انتخابات دهم ریاست جمهوری و رخدادهای پس از است . اما آنچه ناگفته ماند و در اینجا می خواهم به آن بپردازم اینکه در " زندگی غریزی " مردم در پی تامین " طعام " و " امنیت " و به عبارتی « حق زندگی » خود هستند و امروز حاکمان ایران از تامین این حق برای اکثریت قاطع شهروندان ایرانی وامانده اند یا درمانده اند . اینها نه تنها بدلیل الگو و برنامه نداشتن در تامین " طعام " مردم وامانده اند و وضع موجود را فقط به مدد درآمد نفت به پیش می برند ، بلکه با سلب " امنیت " و ورود به خصوصی ترین زوایای زندگی شهروندان ( نمونه بارزش حمله و هجوم به خانه های مردم در نیمه های شب)، جامعه را نیز در تامین نیازهای خود درمانده کرده اند . حتی اگر بنا را براین بگذاریم که نظام سیاسی مستقر تعهد و مسئولیتی نسبت به تامین " طعام " و " امنیت " مخالفان و منتفدان و دگراندیشان خود ندارد اما به جرئت می توان گفت این نظام « حق زندگی » را از موافقان خود هم گرفته است و دلیلش فقر و فاقه ای که دامنگیر یک چهارم خانوارهای تحت پوشش کمیته امداد است وسوگمندانه گفت باید حتی افراد و جمعیت هایی را که حاکمیت در یکسال گذشته برای اردوکشی های خیابانی به میدان آورده و از آنها استفاده ابزاری کرده است فقرو عقب ماندگی از سر و رویشان می بارد . بماند که با آوردن آنها در خیابانها " امنیت " را هم از آنها می گیرد!
اگر جنبش سبز در پی اصلاح امور و بازگرداندن اداره امور کشور بر مبنای قانون اساسی است به این دلیل ساده است که امروز « حق زندگی » ازغالب ایرانیان سلب شده است و ناکارآمدی جناح حاکم اقتدارگرا در تامین " طعام " و " امنیت " ، که در آموزه های دینی پایه و مایه خداپرستی است ، همچون خوره در حال فرو خوردن نظام جمهوری اسلامی و تبدیل تمارعیار آن به استبداد مطلقه دینی است . همین جا یادآور می شوم که جامعه ایرانی استبداد مطلقه سکولار را تجربه و پس زده است وقطعا زیر بار استبداد مطلقه دینی آنهم از نوع ناکارآمدش نخواهد رفت ، از اینرو جنبش سبز یک فرصت و نه تهدید برای جمهوری اسلامی به شمار می رود که عاقلان حکومت باید از آن استفاده و راه اصلاح امور را بگشایند در غیر اینصورت همانی بر سرحکومت خواهد آمد که بر سر پیشینیان رفت . خدا با هیچ فرد و نظامی خویشی ندارد و سنن و قواعد حاکم برهستی کار خود را می کند و در جهانی که رقابت برای رشد و پیشترفت و تامین " طعام " و " امنیت " شهروندان حرف اول و آخر می زند نظام سیاسی دینی بدون تامین اینها نمی تواند راه بجایی برد و قطعا در تامین مدعای خویش یعنی توحید و خداپرستی و معنویت و اخلاق هم درخواهد ماند ، و تجربه جمهوری اسلامی ایران متاسفانه تا اینجای کار ناکارآمد و ناموفق می نماید و البته فکر می کنم هنوز فرصت برای اصلاح این تجربه وجود دارد .
دبیرکل سابق جبهه مشارکت ایران اسلامی ادعای مطرح شده از سوی رجانیوز و منتشر شده در فارس مبنی بر ملاقات او و مهدی هاشمی در آلمان را یک دروغ بزرگ خواند.
دکتر سیدمحمدرضا خاتمی در گفتگو با خبرنگار پایگاه خبری فراکسیون خط امام(ره)مجلس«پارلماننیوز»، گفت:« این ادعای مطرح شده از سوی رجانیوز و فارس کاملا دروغ است، بنده برای شرکت در یک کنفرانس علمی به مونیخ رفته بودم و رسما هم این موضوع را از قبل به مسئولان دانشگاه اطلاع داده بودم.»
وی افزود:« بنده تنها در این کنگره شرکت کردم و هیچ برنامه دیگری هم نداشتم، همراه بنده 50 پزشک از جمله برخی از پزشکان سپاه پاسداران حضور داشتند.»
نائب رئیس مجلس ششم تصریح کرد:« این رسانهها در شرایط بد اقتصادی که مردم با آن مواجه هستند اهداف خاصی را با مطرح کردن چنین دروغهایی دنبال میکنند، آنها در حالی که مردم با مشکلات معیشتی مواجهند میخواهند اینگونه القا کنند که عدهای به دنبال ثروت اندوزی، رفاه و تنعم خودشان هستند.»
خاتمی ادامه داد:« الحمدالله ما زندگی پاکی داشته و داریم و خودشان هم کامل در جریان هستند.»
دبیرکل سابق جبهه مشارکت ایران اسلامی تاکید کرد:« من مصاحبهای بسیار بسیار رقیق و روشن با روزنامه شرق انجام دادم اما ظاهرا آقایان تاب هیچ نقدی را ندارند و وقتی توان پاسخ منطقی را ندارند به دروغ و تهمت رو میآورند که نمونه آن را در خبر رجانیوز و فارس و مطلبی که روزنامه کیهان منتشر کرده بود شاهد هستیم، البته ما به این روشها عادت داریم.»
وی خاطر نشان کرد:« اینگونه تلاشها و دروغپردازیها هیچ خللی در روش ما ایجاد نخواهد کرد و مردم فهیم ایران نیز فریب اینگونه دروغها را هیچ وقت نخورده و نخواهند خورد، ما راهمان را ادامه خواهیم داد و در کنار مردم خواهیم ماند.»
]]>نوروز: جبهه مشارکت ایران اسلامی با صدور اطلاعیه ای حادثه تروریستی زاهدان را محکوم نموده و دلایل وقوع چنین حوادثی در کشور را عدم توانایی دولت کودتا در اداره کشور دانست.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی نوروز متن کامل این اطلاعیه به شرح زیر است:
بسم الله الرحمن الرحیم
شهادت جمعی از هموطنان عزیز ما در حادثه تروریستی زاهدان قلب همه ایرانیان را به درد اورد.
جبهه مشارکت ایران اسلامی با ابراز انزجار از این جنایت هولناک با ابراز همدردی و عرض تسلیت به بازماندگان داغدار و مردم نجیب ، زحمتکش، مظلوم و سربلند سیستان و بلوچستان خواستار آن است تا با دقت و به دور از احساسات هرچه زودتر دست اندکاران و برنامه ریزان این جنایت شناسایی و به دست عدالت سپرده شوند.
سیستان و بلوچستان که مظهر همزیستی ایرانیان با مذاهب گوناگون و گویشها و زبانهای متفاوت و آداب و رسوم مختلف بوده است چندی است در آتش جهل و خشونت و کینه و انتقام میسوزد و شاهد حوادث تلخی است که چاره آن لزوماً مشت آهنین نیست بلکه پیش از آن با سرپنجه تدبیر و رأفت و حسن نیت با ساکنان آن خطه قابل پیشگیری است.
به نظر ما این بحرانها ریشه در سیاستهایی دارد که ایرانیان را بطور نامساوی درجه بندی می کند و برای آنها حقوق متفاوت قایل است که این سبب رشد تبعیض و احساس نابرابری شده وامکان سوء استفاده از نارضایتی مردم را توسط عوامل تروریستی وابسته فراهم می آورد.
امروز به روشنی روز آشکار شده است که سیاست ارعاب، خشونت و سرکوب که تنها دستاورد دولت کودتا است و متاسفانه بر همه ابعاد زندگی ایرانیان سایه انداخته و به طور مساوی و بدون هیچ تبعیضی در حق همه ایرانیان اعمال میشود ، سیاستی شکست خورده است که روز بروز هزینه زندگی شهروندان عادی را بیشتر می کند و البته بر خلاف تصورشان به بانیان و عاملان این سیاستها نیز سودی نمی رساند.
در این میان هرچند استعفای درد مندانه و مسوولیت پذیرانه نمایندگان زاهدان در مجلس شورای اسلامی، که خود انتقادی است بر اعمال این سیاست ناکارآمد، قابل تقدیر است اما چاره اصلی درد کنار گذاشته شدن کودتا گرانی است که ناکار آمدی آنها در تامین اولیه ترین نیازهای مردم یعنی امنیت، نان و آزادی به اثبات رسیده است.
جبهه مشارکت ایران اسلامی
25/4/89
ريحانه طباطبايي
*چه خبر؟ اين روزها چه ميكنيد؟ زندگيتان چطور ميگذرد؟
زندگي كردن در جامعهاي كه تحول را تجربه ميكند هم شيرين و هم سخت است؛ شيرين از اين منظر كه افقهاي پيش رو با توجه به سرمايهها و ظرفيتهاي بسيار بالاي كشور روشن است و سخت به اين دليل كه مقاومت در برابر تغيير و تحولخواهي بسيار زياد است. براي من كه در دو عرصه پزشكي و سياسي فعال هستم كار سختتر نيز ميشود. از سويي تعهد كاري در حوزه آموزش و پژوهش و رسيدگي به بيماران وجود دارد و از سوي ديگر از نظر سياسي تعهدات و انتظارات بسياري وجود دارد. با توجه به سوابق قبلي ما در مسيري قرار گرفتهايم كه مردم و خصوصاً نسل جوان نسبت به آن توقعاتي دارند و در نتيجه نبايد كاري كرد كه اميد جوانان از بين برود و در حال حاضر نيز در شرايطي هستيم كه تجربيات خود را بايد به جوانان منتقل كنيم تا اين روحيه پرنشاطي كه در جامعه به وجود آمده باقي بماند، اما با وجود تنگناها و محدوديتهاي به وجود آمده و عدم فضاي باز سياسي گرفتاريهاي ما نيز بيشتر شده و مجبور شدهايم با رعايت بسياري از نكات و محدوديتها، فعاليتهاي خود را پيش ببريم. البته با وجود تمامي تنگناها و فشارهاي موجود خوشبختانه در مسير اصلاحات ماندهايم، به راهمان ادامه ميدهيم و در مجموع از پيشرفت امور نيز راضي هستيم، البته نميگويم در وضعيت مطلوبي قرار گرفتهايم اما فكر ميكنم در برابر تمامي بحرانهايي كه كشور را فرا گرفته ما به عنوان يك نحله فكري و سياسي تا آنجا كه در توانمان بوده و امكانات داشتهايم، توانستهايم رو به جلو حركت كنيم و به همين دليل آينده را روشنتر از گذشته ميبينيم. به طور كلي به نظر من جامعه در همه سطوح در حال تجربه تحولخواهي و تغيير است و اينكه چگونه ميتواند بر اين بحرانها و مشكلاتي كه در آن قرارگرفته غلبه كند. ما ياد گرفتيم در برابر سختيها زانو نزنيم و از آن طرف هم ياد گرفتيم كه بيمحابا و بدون تعقل به استقبال مشكلات نرويم. در اين مدت ياد گرفتيم راهي را تجربه كنيم كه كمترين هزينه و بيشترين فايده را داشته باشد. ما اين درس را از گذشته گرفتهايم كه به گونهاي عمل كنيم تا تبديل به تجربيات ماندگار شود نه اينكه موجي باشد كه بلند شود و پس از فروكش كردن فراموش شود و در نتيجه نسل بعدي هم مجبور به تكرار آن شود.
*از تجربيات كسب كرده و انتقال آن به نسلهاي بعدي صحبت كرديد، به نظر ميرسد اين تجربيات چندان هم منتقل نشده و به نوعي هميشه تكرار شده است و اين يكي از ايرادات اصلاحطلبان نيز هست كه به جاي توجه به تجربيات گذشته آنها را دوباره تكرار كردند، نظر شما در اين مورد چيست؟
من با نظر شما موافق نيستم. اتفاقاً كاري كه ما كرديم اين بود كه اين تجربيات را در بطن جامعه و افكار عمومي نهادينه كرديم و همين نيز سبب شد ياد بگيريم براي ساختن محيطي كه در آن كار ميكنيم چگونه بايد عمل كرد و دچار احساسات نشد. به همين دليل نيز ميبينيد در مقابل توفانهايي كه در مقابل اصلاحات به پا شد براي نخستين بار در تاريخ صد سال اخير اين فكر يعني اصلاحطلبي ماندگار شد. ميتوان به اصلاحات و اصلاحطلبان انتقاد كرد و ضعفهاي آنها را برشمرد اما بايد باور كرد كه امروز نجات ايران نه در انقلاب، نه در ماندن در گذشته، نه در حركتهاي احساسي، نه در دل بستن به خارجي و نه در يأس و نااميدي است بلكه تنها راه نجات كشور اصلاحطلبي است. باور مردم امروزه اين شده كه آن چيزي كه ميتواند به آنان عظمت ببخشد، بحرانها را حل كند، يك زندگي قابل قبول و مطلوب به وجود آورد، امكان ارتقا براي همه فراهم كند و به نسل بعدي آنها و فرزندانشان اميد به زندگي دهد فقط و فقط اصلاحات است. ما ميبينيم كه اصلاحات نهتنها ماندگار شده كه موتور اصلي تمامي حركتهاي اجتماعي در داخل كشور نيز است. يكي از ويژگي مهم اصلاحات با تمامي فعاليتهاي سياسي و انتخاباتي اصلاحطلبان نفوذ در تمامي لايههاي اجتماعي است و به همين دليل نميتوان آن را فقط يك حركت سياسي دانست. به دليل ايدههاي بلندي كه در اصلاحات وجود داشته تمامي وجوه زندگي يعني نحوه زندگي، معاشرت، فعاليتهاي صنفي و... مردم را در بر گرفته است و امروز ميبينيم كه نهادهاي اجتماعي در كشور نهادينه شده و همه به دنبال اين هستند كه نهادي را تاسيس كنند تا از حقوق صنفي و اجتماعيشان دفاع كنند و اين نشان ميدهد كه اصلاحات ماندگار شده است. نكتهاي كه همه بايد به آن توجه كنند اين است كه تحول ماندگار از درون اجتماع ميجوشد نه اينكه ما تمام خواستههايمان را در قدرت اجرايي رئيسجمهور خلاصه كنيم كه در آن صورت ديگر اصلاحات معني ندارد. به طور مثال در انتخابات گذشته خواسته انتخاباتي اصلاحطلبان محقق نشد اما خواستههاي اصلاحطلبانه پس از انتخابات نهتنها از بين نرفت كه عميقتر نيز شد. به همين دليل است كه ميگويم تجربه اصلاحات در درون جامعه رسوب كرده و اذهان و باورها را در اختيار گرفته است و اگر به دنبال اين هستيم كه جامعهاي آزاد، داراي رفاه و رو به جلو داشته باشيم، اصلاحات تنها راه رسيدن به آن آرمانها است. از طرف ديگر همين كه در مقابل اين توفانها و اتفاقهاي اخير اصلاحات ماندگار و تنومندتر شده نشان ميدهد از تجربيات يكصد سال گذشته درس گرفتهايم، به دنبال تغييرات ناگهاني و انقلاب نبودهايم و اكنون اصلاحطلبان ميتوانند حوادث اجتماعي و سياسي را مديريت و كنترل كنند و اين را در اتفاقهاي اخير نيز به خوبي ميتوان مشاهده كرد. به طور مثال بسياري از رسانههاي خارجي تلاش ميكنند بر جامعه ايراني تاثير بگذارند، در برنامههايشان راهكار ارائه دهند و آنان را تشويق به انجام فعاليتهايي كنند اما نتوانستهاند مردم را تحت تاثير خود قرار دهند اما اصلاحطلبان با وجود آنكه رسانهاي فراگير در اختيار ندارند، به دليل حضور و تاثير در لايههاي اجتماعي توانستهاند بر آنان تاثير بگذارند و حركات اجتماعي و سياسي مردم را كنترل كنند. من به شخص، حزب و گروه كار ندارم اما مجموعه اصلاحطلبان به انسجامي رسيدهاند كه سبب شده قدرت رهبري اجتماع را پيدا كنند و اين سرمايهاي است كه كشور را نجات ميدهد.
*يكي ديگر از انتقادهاي مطرح شده نسبت به اصلاحطلبان اختلافها و تفرقههايي است كه در بين اين جريان رواج داشت مانند ليستهاي چندگانه در شوراهاي دوم، رياستجمهوري نهم و...، اتفاقاً اين يكي از همان درسهاي تاريخي است كه به نظر ميآيد اصلاحطلبان آن را ياد نگرفتند و تكرار كردند. اينگونه فكر نميكنيد؟
در مجموع جريانهاي اجتماعي، پويا و زنده هستند نه استاتيك و ايستا و شرايط زماني و مكاني نيز بر تصميمهاي يك فعال اجتماعي اثر ميگذارد. البته ما نميگوييم تمام كارهايي كه انجام داديم، درست بوده و مطمئناً اشتباهاتي نيز وجود داشته اما بايد تمامي آنها را در ظرف زماني و مكاني خود در نظر گرفت، تحليل كرد و مولفههايي را كه در آن زمان باعث آن تصميمات شده است، در كنار هم قرار داد تا بتوان از بعضي رفتارهاي سياسي و مدني دفاع كرد. اما من ميخواهم بگويم اتفاقاً رمز پيروزي اصلاحطلبان اين است كه هيچگاه دگم نبودهاند و نخواستهاند بگويند كه ما اشتباه نميكنيم و همه كارهايمان درست است. فرق اساسي جريان اصلاحطلب و محافظهكار نيز در همين است. محافظهكاران در گذشته ماندهاند و نگاهي به آينده ندارند. اما جريان اصلاحطلب از گذشته درس ميگيرد، به آينده نگاه ميكند و اشتباهاتش را جبران ميكند. من فكر ميكنم انتخابات گذشته بهترين معيار براي اين موضوع است. اصلاحطلبان از تاكتيكهاي گذشته خود كه بعضي نيز اشتباه بود، درس گرفتند و ميبينيم كه چگونه متحد و منسجم عمل ميكنند كه در نوع خود نيز كمنظير است و برخوردي نيز كه با آنان صورت ميگيرد به همين دليل است. در دولت اصلاحات بسيار سعي ميشد بين اصلاحطلبان اختلاف بيندازند، از كسي تعريف ميكردند، از ديگري بد ميگفتند، به يكي تريبون ميدادند، از يكي ميگرفتند، به يكي بهتان ميزدند و از ديگري تمجيد ميكردند. اما امروز هيچ نحلهاي از نحلههاي فكري اصلاحطلبان نيست كه از هجوم در امان باشد. زندان رفتن، تعطيلي روزنامه، محروميتهاي اجتماعي و... اين روزها براي تمامي نيروهاي اصلاحطلب است و اتفاقاً از دايره فعالان سياسي شناخته شده نيز خارج شده، عمق پيدا كرده و تمامي لايههاي اصلاحطلبي را در برگرفته است. اين برخوردها نشان ميدهد اصلاحطلبان به وحدت رويه و انسجام رسيدهاند كه جناح مقابل مجبور شده همه را از دم تيغ بگذراند. ديگر استراتژي تفرقهبينداز و حكومت كن جواب نميدهد و در مجموع اصلاحطلبان در بهترين حالت از نظر انسجام و وحدت به سر ميبرند.
*شما گفتيد در مقطعي از زمان اصولگرايان و جناح مقابل باعث تفرقه در بين اصلاحطلبان شده بودند و بر اختلافات دامن ميزدند. امروز نيز اين مساله از سوي اصولگرايان مطرح ميشود و آنها طيف اصلاحطلب را متهم به ايجاد تفرقه در بين خودشان ميكنند. آيا اين مساله را قبول داريد؟
در عالم سياست براي خارج كردن رقيب استفاده از روشهاي مدني و سياسي ايرادي ندارد. البته تاكيد ميكنم روش مدني و با دروغ و فريب مخالف هستم. به طور مثال اگر در جريان سياسي اختلاف و دودستگي وجود داشته باشد اين حق جناح رقيب است كه آن را به مردم نشان دهد. اما اين نكته را بايد مورد توجه قرار داد كه اصلاحطلبان امروز امكان و توانايي اين را ندارند كه در بين اصولگرايان تفرقه بيندازند. در حال حاضر رسانه، تريبون و هيچ امكانات ديگري در اختيار ما نيست و رهبران اصلاحات حتي امكان اين را ندارند كه بتوانند در يك جا جمع شوند پس اگر ما اين توانايي را داريم كه اين كار را بكنيم با توجه به تمامي محدوديتها ما و تمامي امكاناتي كه دست طرف مقابل است مانند قدرت، تبليغات، رسانه، اقتصاد و امنيتي بايد هرچه زودتر محافظهكاران در مقابل اصلاحطلبان سر تعظيم فرود آورند كه به رغم تمامي فشارها ميتوانند بر جناح رقيب اينچنين اثر بگذارند. اما ما اين را هم بدانيم آن چيزي كه محافظهكاران را رنج ميدهد تناقضي است كه در افكار و رفتار آنها با واقعيتهاي اجتماعي پديدار شده است. نميتوان تمامي اتفاقهاي رخ داده در جامعه را ديد، وجدان داشت و ساكت نشست. از طرفي ديگر اكنون اصلاحطلبان چون گذشته رسانهاي ندارند كه بتوانند اخبار را پوشش بدهند در حالي كه صحبتها و عملكردهاي محافظهكاران در سايتهاي خودشان منعكس ميشود. به طور مثال نمايندهاي كه از دولت انتقاد ميكند سخنانش در كدام رسانه پخش و منتشر ميشود؟ مشخص است در رسانههاي محافظهكار! يا زماني كه اركان دولت در مصاحبه زنده تلويزيوني خود به بخشهاي ديگر حكومت هر چه ميخواهند ميگويند و نقد ميكنند، ديگر اختلافات را به گردن اصلاحطلبان انداختن، فرافكني است. امروز ما بحرانهاي اجتماعي زياد داريم اما بحران اصولگرايي بحران ديگري است چراكه بخشي از آنها بحرانها را ميبينند اما نميخواهند آن را بپذيرند و سعي ميكنند با روشهاي سختافزاري با اين بحرانها روبهرو شوند و همين نيز آيندهاي تاريك براي آنان رقم زده است. من با قاطعيت ميگويم نسل ما افول و خاموشي آن چيزي را كه به دروغ جريان اصولگرايي معرفي شده است خواهد ديد و اين به دليل مشكلات دروني خودشان است و تنها راه براي نجات آنان نيز كنار آمدن با واقعيتهاي جامعه است نه اينكه چشم و گوششان را ببندند و واقعيتها را در يك قالب از پيش ساخته شده بريزند. همچنين آنان بايد به اصلاح رفتار خود روي آورند و اشتباهاتشان را قبول كنند. البته منظور ما بحث انتقاد از خود كه در گذشته در احزاب مطرح ميشد نيست و بنا نداريم محافظهكار فرياد بزنند كه ما اشتباه كردهايم؛ همان قدر كه رفتارشان را اصلاح كنند بسيار خوب است و اتفاقاً تنها راه نجات براي آنان نيز همين است.
*در حال حاضر محافظهكاران يا همان اصولگرايان از حضور افراطيون در بين خود خبر ميدهند و حتي حضور آنان را تهديد نيز ميدانند. اين مساله در بين اصلاحطلبان نيز وجود داشت، يعني از سوي بعضي از نيروهاي اصلاحطلب هشدارهايي در رابطه با بعضي تندرويها داده ميشد. نظر شما درباره اين نقطه مشترك بين اصلاحطلبان و اصولگرايان چيست؟
شايد بين اصولگرايان و اصلاحطلبان نقاط مشتركي باشد اما اصل اين دو جريان با يكديگر متفاوت است. به طور واضح آيا اصولگرايان معتقد به حاكميت مردم هستند؟ مطمئناً اينگونه نيست و آنان اين اعتقاد را ندارند، اما اصلاحطلبان معتقد به حكومت مردم هستند و اعتقاد دارند هر آنچه را كه مردم انتخاب ميكنند بايد حاكم شود و حتي اگر ما بر حق هستيم اما مردم ما را انتخاب نكردند بايد به اين انتخاب احترام گذاشت و آن راپذيرفت. اما اصولگرايان اين گونه اعتقاد ندارند. آنان ميگويند ما اصولي داريم كه حق است و هر چه بر خلاف آن باشد باطل است و باطل را بايد به هر شيوهاي از ميدان به در كرد و به همين جهت بعضي از آنها به شيوههاي ماكياوليستي روي ميآورند چرا كه برايشان هدف مهم است نه وسيله؛ و ميبينيد در انتخابات، در برخورد با فعالان سياسي و... از همه چيز به عنوان وسيله و ابزار استفاده ميكنند تا در قدرت بمانند. از اين رو فكر ميكنم بعضي از اشتراكاتي كه صحبت از آن ميشود بيشتر لفظي است مانند اعتقاد به قانون، اما قانون اساسي كه ما ميگوييم حاكميت مردم در آن اصل مهم است ولي براي آنان فقط يك اصل مهم است و اگر آن اصل باشد حفظ مابقي اصول مهم نيست. ما ميگوييم همه اصول قانون اساسي با هم برابر است بنابراين اين را كه در بعضي از روشها ما تندرو و غيرتندرو داريم نميتوانم بپذيرم. مطمئناً در هر جريان سياسي عدهاي راديكال و عدهاي آرامتر حركت ميكنند اما تفاوت ما در اين است كه بخش افراطي بر طيف محافظهكار حاكم است و بخش عقلاني، با تدبير و دلسوز محكوم است در حالي كه در جريان اصلاحات كاملاً بر عكس است. يعني جريان عاقل، دلسوز، باتدبير، متفكر و معتدل حاكم است و در حواشي آن ميتواند بعضي افراطيگريها نيز وجود داشته باشد. يك تفاوت ديگر نيز وجود دارد، اگر در جريان اصلاحطلبي افراطيگريهايي ديده ميشود به اين دليل نيست كه اين جريان به ذات تندروست بلكه به دليل شرايط به وجود آمده است.
*بخشي از جريان اصولگرايي امروزه در حال هشدار دادن در خصوص افراطيگري و تندروي در اين جريان هستند و حضور چنين افرادي را مضر براي طيف خود ميدانند. آيا چنين صحبتها و هشدارهايي را در راستاي تغيير بعضي از چهرههاي اصولگرايي ميدانند و آيا اين تغيير ميتواند فضاي جامعه را به سوي گفتوگو، خصوصاً با جناح اصلاحطلب سوق دهد؟
جواب اين سوال برميگردد به اين بحث كه در جريان محافظهكاري چه كسي محكوم و چه كسي حاكم است؟ ميگويند در زمان خليفه دوم وقتي به ايران حمله شد، فرماندهي كه به ايران حمله كرده بود معاهدهاي را با پادشاه ايران نوشت. خليفه نيز آن زمان در مدينه بود. پادشاه ايران و افراد ديگر پرسيدند ما به تو چگونه اطمينان كنيم و تو اصلاً كي هستي؟ او جواب داد در اسلام به ما ياد دادند كه اگر يك مسلمان قولي داد، اگر مابقي هم مخالف بودند تمام مسلمانان ملزم هستند كه به آن قول عمل كنند. اين آموزش اسلامي است. من گمان ميكنم در جريان اصلاحطلبي نيز اينگونه است و كساني كه به عنوان اصلاحطلب در تمامي عرصهها شناخته شدهاند، اگر هركدام از آنها با طرف مقابل به توافق برسند بقيه نيز به آن عمل ميكنند، اما براي طرف مقابل اين الزامي و عملي نيست. حرف زدن آسان است اما عمل مهم است. ما چه بخواهيم و چه نخواهيم، كساني كه اكنون به اسم اصولگرايي در تمام عرصهها حاكميت پيدا كردهاند در حال نابودي كشور هستند. خب اين منتقدان دروني جرياني اصولگرايي نيز جزء اين جريان هستند. ما به اينان احترام ميگذاريم. در صحبتها هم گفتهاند دل پرخوني دارند اما فقط انتقاد كردن آن هم سربسته كافي نيست. با وجود تمامي اين بحرانها به شجاعت براي اصلاح امور احتياج است. با رودربايستي و اينكه هيچ حرفي نزنند و كاري نكنند كاري پيش نميرود. به جرات ميتوان گفت 95 درصد جريان محافظهكار ناراضي است و پنج درصد هستند كه گرفتاريها را براي مملكت ايجاد ميكنند اما آن 95 درصد قدرت و شهامت آنكه آن پنج درصد را مهار كنند ندارند و همه امور مملكت در دست آن پنج درصد افتاده است. در حال حاضر قوه قضائيه در درست محافظهكاران است، آيا اصلاح آن آنقدر مشكل است؟ آيا نميتوان يك قاضي عادل گذاشت؟ در مجلس نيز به همين شكل. خود نمايندگان اصولگرا از فشاري كه بر مجلس است سخن ميگويند، حتي نميتوانند از قانون مصوب خود دفاع كنند و ظرف 24 ساعت قانوني را كه خود تصويب كردهاند تحت فشار مجبور ميشوند عوض كنند. تمام اينها نشان ميدهد نيروي قاطعي براي اصلاح امور وجود ندارد. از اين رو است كه من ميگويم آن چيز كه ميتواند كشور را نجات دهد اصلاحطلبي است، چرا كه هم افكار و ايدههاي روشني دارد و هم اينكه اصلاحطلبان از شجاعت و اراده كافي براي اصلاح امور برخوردار هستند.
*چندي پيش سيدمحمد خاتمي از تعامل صحبت كردند. به نظر شما با تمام تعاريف و تضادهايي كه در بين دو جريان اصولگرايي و اصلاحطلبي هست اين تعامل امكانپذيراست؟
من غير از اين را امكانپذير نميدانم. اگر ميخواهيم تجربه ما ماندگار شود اين تجربه بايد شكل مدني به خود گيرد. ما در بحران به سر ميبريم؛ گاه رقابتهاي خصومتآميز در كشور داريم، يعني به همديگر به چشم دشمن نگاه ميكنيم و وقتي كه به اين چشم به هم نگاه ميكنيم منظور نه فقط در افكار عمومي كه حذف فيزيكي، حيثيتي و... برايمان مطرح است. اين روشي نيست كه كشور را به سرمنزل مقصود برساند، به همين دليل ما اصلاحطلبان ياد گرفتهايم كه اگر شما دشمن من نيز باشيد بايد بنشينيم و صحبت كنيم. نميتوانيم از طريق حذف و خشونت؛ نزاع، توهين كردن و تير پرتاب كردن مشكل را حل كرد. ايراد صد سال گذشته نيز اين بوده كه همه به دنبال حذف ديگري بودند. هيچگاه ياد نگرفتيم گفتوگو كنيم، اما اصلاحطلبان اين را ياد گرفتند و به جرات ميگويم اگر توان حذف طرف مقابل را نيز داشته باشند اين كار نخواهند كرد. يعني اگر تمام اتفاقهاي امروز تغيير كند و به جاي آقاي رامين، فرد ديگري از اصلاحطلبان مسووليت را بر عهده بگيرد، يا هر پست ديگري، اينها به طرف مقابل نهتنها روزنامه خواهند داد كه كمك مالي نيز به آنها خواهند كرد. مگر زماني كه آقاي خاتمي وزير ارشاد بود همين كار را نكرد، مگر ارز دولتي زمان جنگ را به رسالت نداد كه چاپخانه بياورد. روزنامهاي كه آن زمان امام دستور دادند به جبههها نرود چون مخالف دولت بود و روحيهها را تضعيف ميكرد، اما آقاي خاتمي پول چاپخانه آن را دادند. يا آقاي توكلي براي «فردا» از كجا آوردند، در حالي كه مخالف دولت وقت هم بودند؟ اينجا است كه دموكراسي در مفهوم آزادي مخالف و نه آزادي موافق معني پيدا ميكند. از اين رو اصلاحطلبان ياد گرفتند كه اگر قرار است كشور ساخته شود فقط در گفتوگو و تعامل ميشود جلو رفت. البته تعامل به اين معني نيست كه من به تو امتياز ميدهم و تو هم به من امتياز بده، نه بايد حقوق يكديگر را به رسميت بشناسيم و به همين دليل نيز ما به دنبال تعامل و گفتوگو هستيم. البته در زندان نميشود به تعامل رسيد، يا نميشود در تريبون رسمي كه آنها دارند هرچه دروغ و فريب و كلك هست را به طرف مقابل نسبت داد و بعد بخواهند پشت پرده گفتوگو كنند. البته ما مخالف پشت پرده صحبت كردن نيستيم و يكي از روشهاي سياستورزي است و لزومي ندارد كه سير تا پياز گفتوگوها منتشر شود اما نتيجه بايد در اختيار مردم قرار گيرد و در راستاي منافع ملي باشد. بنابراين ما به اين تجربه بزرگ رسيدهايم كه قدرت افكار عمومي در تغيير و تحول خيلي مهم است و در فضاي باز كه اين امكان وجود داشته باشد صورت ميگيرد، به همين دليل اقتدارگرايان چون ميدانند چيزي در چنته ندارند اگر فضا باز شود و در معرض قضاوت قرار گيرند، موفق نميشوند، ديگران را حذف ميكنند و فضا را بسته نگه ميدارند. البته اگر آنان نگران اين هستند كه با باز شدن فضا حذف خواهند شد ما اصلاحطلبان اين تضمين را ميدهيم كه هيچ كس در جريان يك حكومت دموكراتيك و مدني از عرصه سياست حذف نميشود. در چنين جامعهاي قانون حاكم است و هيچ فكر، انديشه و حركت مدني حتي اگر در مخالفت كامل با نظام باشد در صورت حركت در چارچوب قانون حذف نميشود. مگر امام نگفتند ماركسيستها نيز ميتوانند حرف بزنند و در دانشگاه كرسي داشته باشند، مگر در اوايل انقلاب تا پيش از جنگ و جريانهاي ترور خيلي از افراد با روشهاي فكري متفاوت كانديداي پست مختلف نبودند. پس اگر ميگوييم گفتوگو و تعامل و اگر بر اصلاحطلبي پاي ميفشاريم به همين دليل است؛ البته نميخواهم بگويم اصلاحطلبي تنها راه نجات كشور است و اصلاحطلبان بايد تمامي پستها را بر عهده بگيرند، خير، منظور روش و منش اصلاحطلبي است. محافظهكاران ميتوانند اصلاحات را اجرا كنند، انجام دهند، ما دستشان را نيز ميبوسيم. در جريان هستهاي ما ميگفتيم اگر اين مساله منافع كشور را اجرا ميكند، بفرماييد انجام دهيد اما اگر روش شما نتيجه نداد راههاي ديگر را كه ما ميگوييم نيز امتحان كنيد. در اين راه ما مصر هستيم و با وجود فشارهايي كه سعي دارد ما را از اين مسير مسالمتآميز جدا كند و به خشونت بكشاند، ما باز هم مصر بر گفتوگو هستيم و تمامي طيفهاي اصلاحطلبي نيز به اين راه اعتقاد دارند.
* در سالهاي گذشته نامهنگاريهايي بين شما و بعضي از سران احزاب محافظهكار صورت گرفت، در يك سال اخير نيز براي فراهم كردن اين فضاي گفتوگو و تعامل آيا صحبتها يا نامهنگاريهايي صورت گرفته است؟
خير، در يك سال اخير نهتنها نامهنگاري، كه ما ديدار رودررو نيز با يكديگر نداشتهايم. البته ممكن است در مراسمي يا در خانه احزاب و اينگونه مكانها يكديگر را ديده باشيم اما ديدار رسمياي صورت نگرفته است. به گمان من فضايي كه در يك سال گذشته حاكم بر كشور بود سياستورزي را از بين برده است و فقط ما نيستيم كه ضرر ميكنيم و در يك فضاي امنيتي احزاب محافظهكار نيز توانايي ابراز نظر ندارند. اتفاقاً بزرگترين ضربه زدهشده در يك سال اخير به اصلاحطلبان نبود؛ ضربه به سياستورزي و فعاليتهاي مدني در عرصه اجتماعي بود كه به همان اندازه كه دودش به چشم ما رفت به چشم جامعه اسلامي مهندسين و حزب موتلفه نيز رفت و آنها نيز در يك سال گذشته در محاق تعطيل بودند و در اين مدت به غير از حمايتهايي كه مشخص است اجباري است هيچ موضع مشخص و اصولي نه مثبت و نه منفي نگرفتهاند. شايد در برخي موارد با حمايت از نمايندگان مجلس اقدامي را صورت داده باشند اما شأن يك حزب در اين است كه در مقابل اتفافات گوناگون موضع مشخصي داشته باشد. اين نشان ميدهد آنها نيز متوجه شدهاند كه در شرايط جديد نميتوان كار كرد.
*براي شروع اين گفتوگوها گمان نميكنيد كه بايد تعريف جديدي از استراتژي اصلاحطلبي ارائه داد تا حول آن بتواند اصلاحطلبان را جمع كرد؟
گمان ميكنم تعاريف اصلاحطلبي كاملاً روشن است، البته نه به اين منظور كه احتياج به پيشرفت و تغيير نداريم ولي به بازتعريف احتياج نداريم. جريان اصلاحات تاكنون موفق بوده، نقش خود را به خوبي در جامعه ايفا كرده، اثرگذار بوده و جريان فكري غالب جامعه است. سخن ما روشن است كه شامل مفاهيمي چون قانون اساسي، انتخابات آزاد، حاكميت قانون و حكمران خوب ميشود و در اين باره نيز بارها توضيح دادهايم. از طرف ديگر گمان نميكنم براي گفتوگو احتياج به پيششرط داشته باشيم و به الزامات گفتوگو بايد پايبند باشيم كه مهمترين آن تعهد به نتايج گفتوگو است كه در طرف مقابل چنين چيزي وجود ندارد.
*به غير از جناح مقابل الزامات ديگري نيز براي آغاز اين گفتوگوها وجود دارد كه يكي از آنها بحث تقويت جامعه مدني است. براي تقويت آن خصوصاً در شرايط امروزي چه ميشود كرد؟
اصولاً انسان وقتي دنبال چيزي است كه احساس نياز كند، جامعه ما نيز به دليل وضعيت خاص اجتماعي و اقتصادياي كه داشت ارتباطات جهانياش محدود بود و تعريفهاي خاص و سنتي از دولت- ملت داشت. احساس نياز نميكرد كه جمعي كار كند و هر كس كار خود را ميكرد و پيش ميرفت. اما طي اين 30 سال وقتي تحولات جهاني اعمال شد، رسانهها گسترش پيدا كرد، ناكارآمدي دولتها در بسياري از عرصههاي اقتصاد مشخص شد و سطح سواد عمومي بالا رفت و مردم به اين نتيجه رسيدند كه بايد تعريف جديد را از دولت- ملت ارائه دهند. بنابراين مطالعات شكل گرفت و بر اساس پژوهشها متوجه شدند بايد جامعه مدني را شكل دهند. به طور مثال اگر با كارگر بيمارستان ما صحبت كنيد، نميداند جامعه مدني چيست اما نيازهايش او را به سوي جامعه مدني و كارهاي گروهي سوق ميدهد. به طور مثال حدود دو ماه پيش كارگرهاي شركتي را از بيمارستان اخراج كردند، مابقي كارگرها كه ربطي هم به شركتها نداشتند براي دفاع از حقوق همكارانشان دست به تحصن زدند و شب نشده كارگران اخراجي بازگشتند. اين كارگرها بر اساس يك ترس يا نياز مشترك متحد شدند اما اين همان جامعه مدني است. نيازهاي موجود در جامعه و پيشرفت آگاهيها و سواد عمومي باعث شده نهادهاي مدني و اجتماعي رشد كنند و اگر دولت هم بيايد به گمان خودش يك نهاد صنفي مانند انجمن روزنامهنگاران را تعطيل كند مطمئناً جامعه ضرر چنداني نميكند چراكه صدها نهاد صنفي و مدني طي اين سالها شكل گرفته است. در حال حاضر صدها نهاد مدني است كه از دل خانوادهها بيرون آمده، مانند انجمنهايي كه براي اداره آپارتمانها شكل ميگيرد كه داراي ساز و كار انتخاباتي نيز هست. يعني اينگونه نيست كه ما بخواهيم كلاس بگذاريم و جامعه مدني را آموزش دهيم، نياز مردم به همراهي ارتقاي آگاهيهاي عمومي سبب شده جامعه مدني به خودي خود رشد كند و شبكههاي اجتماعياي كه پايگاه اصلاحات است خود به خود و متاثر از يكديگر شكل گرفته است. مهمترين عامل تاثيرگذار در اين بين نيز ارتباطات است و تاثيري را كه رسانههاي ميتوانند داشته باشند هيچ نهاد ديگري نميتواند داشته باشد. به طور مثال مردم در پاي تلويزيون همبستگي محافظان در جام جهاني را ميبينند كه براي بالا بردن دستمزدشان تحصن كردند و با حمايت تماشاچيها موفق نيز شدند و به حق خود رسيدند، در حالي كه هيچ برخورد خشونتآميزي با آنان صورت نگرفت. نميشود كه جلوي اين آگاهيبخشي را نيز گرفت و به مردم گفت كور و كر شويد. جامعه ايراني تمامي اينها را ميبيند و پيشرفت ميكند. البته ما اگر دولتي داشتيم كه قبول ميكرد جامعه مدني خوب است و به درد كشور ميخورد، خيلي سريعتر پيشرفت ميكرديم، مانند دولت اصلاحات، اما اكنون كه نيست نيز نميتوان گفت جامعه مدني متوقف شده است. در كل بايد فرمولي براي اينكه چگونه ميتوان جامعه مدني را ساخت و رو به جلو برد، ارائه كرد، همانطور كه براي مقابله با آن نيز نميتوان از رفتارهاي امنيتي و قهرآميز بهره برد و اتفاقاً در اين وضعيت جامعه مدني بيشتر احساس خطر ميكند و براي حفظ منافع خود متشكلتر و منسجمتر ميشود. اشتباهي كه دولت ميكند اين است كه فكر ميكند تمامي اينها سياسي است، در حالي كه بسياري از نهادهاي اجتماعي ميتوانند باري از دوش دولت بردارند. به طور مثال تشكلهاي غيردولتي مبارزه با اعتياد موفقتر از نهادهاي دولتي هستند اما متاسفانه دولت به اينها به چشم رقيب نگاه ميكند، در حالي كه اين نهادها ادعاي قدرت ندارند و فقط ميخواهند مشكلي را حل كنند.
*در صحبتهايتان گفتيد دولت جامعه مدني و نهادهاي اجتماعي را رقيب خود ميداند، آيا اين اشتباه اصلاحطلبان نبود كه با سياسي كردن بسياري از اين نهادها و عدم ارائه تعريف درست از جامعه مدني چنين ذهنيتي را شكل داد و همه چيز را به سوي سياست برد و جامعه مدني را از مسير اصلي منحرف كرد؟
شما در همه جاي دنيا نيز اگر بنگريد صداي بلند، صداي سياست است. به طور مثال وقتي به جامعه امريكا نگاه ميكنيد چند درصد سازمانهاي حمايت از محيط زيست به ذهن شما خطور ميكند؟ در حالي كه وقتي انتخابات رياستجمهوري در اين كشور شروع ميشود اين نهاد صداي بلندي است چراكه مساله انتخابات و دولت در زندگي تكتك افراد جامعه تاثير ميگذارد، خصوصاً در جوامعي مانند ما كه دولت نقش اساسياي دارد. خصوصاً كه اين اشتباه را نيز نكنيد در طي سالهاي گذشته شايد سه يا چهار حزب تشكيل شد اما نهادهاي مدني به مراتب بيشتر از احزاب تاسيس شدند و اكنون نيز اين نهادها هستند كه به رغم تمامي اين فشارها در حال گسترش هستند و شبكههاي اجتماعي را شكل ميدهند. شايد كسي مانند من كه نه كار ورزشي بلد است و نه حرفهاي خاص بر اساس تواناييهايش، حزب تاسيس كند يا روزنامه سياسي راه بيندازد اما بيشتر از روزنامههاي سياسي طي اين سالها نشريات و مجلات خانوادگي تاسيس شد كه برخلاف بسياري كه آنان را زرد مينامند، من موافق انتشار آنان بودم، چراكه روزنامهخواني درصد مطالعه را در كشور افزايش داد و در كنار آن شغل ايجاد و عدهاي را كنار هم جمع كرد. اين به اين معني است كه وقتي فضا باز شد استعدادها نيز نمايان شد كه به ايجاد اشتغال، اقتصاد، فرهنگ و نشاط جامعه كمك كرد، هرچند در اين بين عدهاي شيشه خردههايي نيز داشتند. من قبول ندارم كه جامعه مدني در سياست محو شد، هرچند سياست صداي بلندي داشت اما فعاليتهاي اجتماعي پررنگتر بود.
* از شبكههاي اجتماعي صحبت كرديد. در حال حاضر خيلي از اين شبكهها صحبت ميشود. در مجموع اين شبكههاي اجتماعي چه معني دارد و چگونه ميتوان گفتوگو را بين اين شبكهها تقويت كرد؟
اين شبكههاي اجتماعي اصولي بديهي است و تعريف خاصي ندارد. اما اصولاً من ميخواهم اين انتقاد را باور كنم كه جامعه ايراني جامعهاي نبوده است كه به اين وضعيت رسيده باشد كه براي حل بحرانهايي كه با آن رو به رو است، بنشيند و از خرد جمعي استفاده كند. همه ما اين عادت را داريم كه براي اتفاقهاي زندگيمان نسخههاي شخصي ميپيچيم. به طور مثال اگر در فوتبال مشكلي پيش ميآيد سريعاً ميخواهيم با نخستين فكري كه به ذهنمان ميرسد مشكل را حل كنيم يا حتي در اقتصاد و سياست خارجي نيز به همين گونه هستيم. البته اين مختص جامعه ما نيست و همه جا همين طور است اما در جامعه ما شديدتر است. واقعيت را بپذيريم كه ما گفتوگو را ياد نگرفتهايم، از كودكي در خانه ياد گرفتهايم كه پدر حرف اول و آخر را ميزند، در مدرسه مدير، در حزب دبيركل و در جامعه رهبر حرف اول و آخر را ميزند و در مجموع فرديت در جامعه ما رواج داشته است. به نظر من وقتي شبكههاي اجتماعي در بخشهاي مختلف تشكيل شود ياد ميگيريم كه در همه امور متخصص نيستيم و ميتوان با استفاده از خرد جمعي و مشورت نيز مشكلات را حل كرد. بزرگترين خدمت شبكههاي اجتماعي تغيير فرهنگ جامعه از فردگرايي به جمعگرايي است. گروههايي كه توانستهاند در درون خود گفتوگو ايجاد كنند موفق نيز شدهاند و بالطبع بر حكومت نيز تاثير گذاشتهاند و البته اين تاثير به معني دشمني و براندازي نيست بلكه به معني اصلاح است.
*در چه حالتي اين نگاه حمايتي گروهها و شبكههاي اجتماعي و مردم نسبت به دولت تغيير ميكند و شكل اعتراضي به خود ميگيرد؟
در ايران نيز مانند تمامي نقاط ديگر دنيا مردم طبقه متوسط ميخواهند زندگي عادي و شرافتمند خود را داشته باشند و براي آن خيلي نيز هزينه نپردازند و در مقابل نيز برخي مسائل را تحمل ميكنند اما اين تحمل حد دارد. به طور مثال وقتي شما به بانك ميرويد و ميبينيد كسي مرتب خارج از صف كارهايش را انجام ميدهد ممكن است تا چند بار اعتراض نكنيد اما در نهايت اعتراض كرده، البته گلاويز نميشويد ولي ممكن است از بانك خارج شويد يا شكايت كنيد. در كل به نظر من در چند حالت ممكن است آستانه اين تحمل به پايان برسد؛ نخست زندگي فرد تهديد شود، ميتواند اين زندگي اقتصادي باشد، يعني يك كارگر تا مدتي ميتواند فشارهاي اقتصادي را تحمل كند اما بالاخره اعتراض ميكند. مهمترين مورد نيز همين است. اما مساله ديگر تحقير است كه در جامعه ما صدق ميكند. اگر جامعه ايراني را تحقير كنيد مطمئناً واكنش نشان خواهد داد و اتفاقي كه سال گذشته نيز رخ داد همين بود. باور مردم اين بود كه تحقير شدهاند. كاري به درست يا غلط بودن آن ندارم اما اين باور براي آنان به وجود آمد. حال اگر به اين اعتراض مردم به شيوه مدني پاسخ دهيم مردم به آن آستانه تحمل برميگردند اما اگر پاسخ داده نشود اعتراض آنان گستردهتر نيز ميشود. بنابراين شايد اين بحث خيلي خوب و علمي باشد كه چه وقت مردم از صبوري و بردباري بيرون ميآيند و حتي به خشونت كشيده ميشوند و اگر حاكمان آن را درست تحليل نكنند مطمئناً ضرر زيادي به بار خواهد آمد و ممكن است روزي برسد كه چارهاي براي آن نباشد.
*آيا ادامه اين روند و عدم گفتوگو و تعامل سبب نميشود كينه و نفرت در جامعه رشد پيدا كند؟
من قبول ندارم كينه و نفرت در جامعه رشد پيدا كرده است. به طور مثال در حال حاضر من در جامعه پزشكي با همكاراني در ارتباط هستم كه از نظر سياسي كاملاً متفاوت از من هستند اما بين ما كينه و نفرت نيست. در سطح جامعه نيز به همين شكل است اما شكاف بين دولت و ملت عميقتر شده است. بايد باور كنيم اين شكاف وجود دارد و عميقتر نيز شده است و رفتارهايي كه ما طي يك سال گذشته شاهد آن بودهايم اين شكاف را عميقتر كرده و باور دارم در بخشهايي ميتواند تبديل به كينه و نفرت شود اما غيرقابل بازگشت نيست و با اصلاح رفتار ميشود دلها را آرام كرد و سبب اين شد كه به رغم اختلافات ميتوان گفتوگو را تسري بخشيد. البته گفتوگو بين سياستمداران تا حدودي هست اما اگر مردم از آن حمايت نكنند بيفايده است. به طور مثال زمان انقلاب بخشهايي از مخالفان شاه با حكومت گفتوگو ميكردند اما مردم از اين گفتوگوها حمايت نكردند و انقلاب رخ داد. نگراني ما امروز اين است كه اين شكاف آنقدر عميق شود كه گفتوگو و تعامل به خيانت تعبير شود. يعني من اگر با مخالف خود صحبت كنم مردم بگويند تو با قاتل بچههاي ما صحبت ميكني و طرف مقابل نيز محكوم به گفتوگو با عامل بيگانه، ضدانقلاب و جاسوس شود و نگذارند ما با يكديگر صحبت كنيم. اين خطر وجود دارد اما من هنوز آن را خيلي جدي نميدانم و هنوز راههاي گفتوگو باز است.
*در همين راستا نظرتان درباره وحدت بين تمامي نيروهاي سياسي چيست؟
وحدت به چه معني؟ اگر منظور اين است كه همه حول يك فرد وحدت كنيم و بگوييم يك شيوه درست است كه اين وحدت نميشود و آن را قبول نداريم. ما فقط روي يك امر ميتوانيم وحدت كنيم و آن اين است كه بگوييم جامعه ايراني متكثر و داراي سلايق، ايدهها، شيوهها و رفتارهاي گوناگون است و افراد مختلف داراي استراتژي و تاكتيكي متفاوت هستند و بعد بر اساس آن روي اين وحدت كنيم، يعني هر ايراني كه ميخواهد در چارچوب قانون فعاليت كند بايد به او اجازه هرگونه فعاليتي را بدهيم كه ما اين وحدت را قبول داريم و به آن پايبند نيز هستيم. فصلالخطاب ما قانون است، روي همين نيز وحدت ميكنيم، حتي اگر همديگر را نيز قبول نداريم بر اساس همين قانون ميتوانيم وحدت كنيم. وحدت اگر يعني همه با هم ما قبول داريم و اگر به معني همه با من باشد ما قبول نداريم.